OPTIMISMO: Al tomar más en serio las ideas positivas, podemos prestarles la misma atención que las ideologías tóxicas reciben hoy.

Nicholas Agar es un filósofo con sede en Nueva Zelanda. Ha escrito sobre las consecuencias del cambio tecnológico para las personas. Su último libro es Cómo ser humano en la economía digital.
CORREO ELECTRÓNICO: nicholas@nytid.com
Publicado: 2020-02-12

No importa dónde, ya sea en los medios, en la retórica de los políticos o en las discusiones sobre Internet - Uno encuentra un sesgo contra los malos ideales e ideas. No quiero decir que la mayoría de nosotros apoyemos racismo, misoginia o homofobia, pero les damos efecto. Creemos que los ideales extremistas deben ser combatidos porque implícitamente los consideramos lo suficientemente fuertes como para atraer nuevos seguidores y lo suficientemente infecciosos como para difundirse.

Al mismo tiempo, tendemos a tomarnos las ideas positivas con menos seriedad, instintivamente creemos que tampoco es posible hacer un buen progreso hacia un economía de carbono cero o para cerrar la brecha de riqueza entre ricos y pobres. Las políticas propuestas para lograr tales objetivos éticos se consideran poco realistas. Los políticos que apoyan dicha política son vistos con desconfianza o rechazo. Nuestra parcialidad significa que atribuimos a los villanos el poder motivador del idealismo en lugar de utilizarlo para nuestro bien común.

polvo mágico

Durante las elecciones en NuevaEn 2017, muchos comentaristas criticaron la visión optimista de la líder laborista Jacinda Ardern y la calificaron de "polvo mágico".

Cuando los alumnos de la senadora demócrata estadounidense Dianne Feinstein fueron contactados y querían que ella apoyara la legislación "Green New Deal", rechazó el reclamo como poco realista: "La resolución nunca será aprobada por senadoy se lo puedes decir a los que te enviaron aquí ", fue la respuesta.

Creemos que los ideales extremistas deben ser combatidos porque implícitamente los consideramos lo suficientemente fuertes como para atraer nuevos seguidores y lo suficientemente infecciosos como para difundirse.

Piense en el nacionalista blanco que mató a 51 personas en la mezquita de Christchurch en Nueva Zelanda en marzo del año pasado: su objetivo declarado era revertir "El Gran Reemplazo" (reemplazar a los europeos blancos por africanos y personas de Oriente Medio)Además, argumentó que la acción "salvaría el medio ambiente". Es claramente absurdo.

Suscripción medio año NOK 450

Aún así, cuando un joven de 19 años mató a una persona e hirió a otras tres en el ataque a una sinagoga en Datos i april i fjor, rettet vi oppmerksomheten mot det faktum at 19-åringen kan ha henvist til Christchurch-skytterens manifiesto på nettet. I begge tilfeller erkjenner vi åpent at disse mennene er det ideologiske avkommet til massemorderen Anders Behring Breivik.

Ekstremistiske idealer

Det er klart vi fortsatt må bekymre oss for ekstremistiske idealer som sprer seg på nettet. Men hvis vi skal ta den overbevisende kraften til slike «påvirkere» på alvor, bør vi gjøre det samme med positive idealer selv om de innledningsvis virker absurde.

I Arderns «tryllestøv» lå det et håp om å slette studentenes gjeld og redusere la pobreza infantil. Ved å ta målene på alvor kan vi gi dem samme påvirkningskraft som vi allerede tillegger giftige ideologier. Hvis vi slutter å avvise målene umiddelbart, kan vi begynne å tenke på hvordan de faktisk kan realiseres.

Ikke alle moralske idealer er oppnåelige. Forestill deg en ung medisinstudent som drømmer om å kurere kreft. Mot slutten av karrieren står hun i spissen for en revolusjonerende behandling av akutt leukemi. Teknisk sett ble ikke drømmen hennes realisert – men ville hun kunne ha bidratt like mye hvis hun ikke hadde omfavnet drømmen om å kurere kreft?

Tidlig i sin statsministerperiode lovte Ardern å halvere barnefattigdom i løpet av ti år. Hennes valgmotstander, Bill English fra det regjerende nasjonalpartiet, avviste lenge ethvert mål som gjaldt la pobreza infantil med den begrunnelse at den var vanskelig å måle. Etter hvert forpliktet han seg til et relativt beskjedent mål.

Hvis Ardern beholder statsministerposten i ti år framover, vil neppe barnefattigdommen være halvert ved slutten av perioden. Hennes løfte vil være brutt. Men i likhet med den mislykkede kreftforskeren vil Ardern kunne se tilbake på en innsats som har utgjort en målbar forskjell.

cooperación

Det å redusere la pobreza infantil eller å takle klimaforandringene krever et utstrakt samarbeid og til en viss grad individuelle oppofrelser. Problemet er at det er enklere for oss å forestille seg en teknologisk løsning på komplekse problemer enn det er å ha tiltro til at politikere og innbyggere vil samles om en felles sak. Og siden vi anser teknologiske hindringer som overlegne, har vi større besluttsomhet og en tendens til å være mer tolerante hvis noe mislykkes.

For eksempel: Selv om astronautene på Apolo 1 – Edward H. White II, Virgil I. «Gus» Grissom og Roger B. Chaffee – omkom i brann, overholdt NASA John F. Kennedys tidsfrist for å lande på månen. På samme måte heier vi i stillhet på SpaceX’ sjef Elon Musk når han fantaserer om å kolonisere planeten Mars.

Vi bør unne oss optimistiske ideer og fantasier – i det minste bærer de vanligvis noe frukt.

Likevel kan vi ikke regne med at en raus milliardær skal utvikle en ny tecnología som vil redde oss fra klimaendringene. Bare et genuint samarbeid kan løse slike problemer.

Felles idealer. Å samles om felles idealer kan være en effektiv motivator, uavhengig av idealets moralske innhold. Mange i den første generasjonen av sovjetiske revolusjonære trodde oppriktig på visjonen om en kommunistisk #utopi, fri for menneskelig utbytting. De gjorde de nødvendige personlige oppofrelser for å få det til.

For ikke så lenge siden oppfattet vi Neonazis som håpløst forvillet. Deres sporadiske marsjer ble betraktet som komiske, presentert i media med samme prioritering som reportasjen om pensjonisten som testamenterte hele formuen til katten sin. Nå må vi ta ny-nazistene på alvor; vi må faktisk bekymre oss for hvilke ofre de kan tenke seg å bringe for sin onde sak.

Vi har dessverre ikke noe annet valg enn å akseptere at idealene deres har en pervers effekt, men vi skal heller ikke ignorere den mulige kraften som ligger i positive idealer – som en pådriver for samarbeid og moralsk framgang. Vi bør unne oss noen av våre mest optimistiske ideer og fantasier – i det minste bærer de vanligvis noe frukt. Og litt frukt er bedre enn ingen frukt.

Traducido por Iril Kolle


Estimado lector Ahora te quedan 1 artículos gratis este mes. Siéntase libre de dibujar uno Suscripción, o inicie sesión a continuación si tiene uno.



Deja un comentario

(Utilizamos Akismet para reducir el spam).